Okay, it’s been ages since I handed out unsolicited wisdom on this blog, but here we are again. I’m dusting off that hat for a padya that, for reasons known only to the cosmos, randomly wandered into my line of sight and refused to leave. That’s why I titled this post the way I did—so the true iykyk folks would probably skip it. But if you did click in anyway, consider yourself warned. Ha ha!

Also, since I’m just getting over a viral infection, even putting this post together felt like quite the undertaking.

भगवान् कदाचित् पद्यमीदृङ्मद्दृष्टिगोचरे पातयित्वा मां सत्पथे आनेतुमिच्छतीति भासते परं नाहं सुलभतयेदृक् पद्यं पठित्वा सज्जनाये ;)। मयि तु उत्तमगुणः कश्चिद् वर्तते’त एव सर्वानिदं बोधयामीत्युल्लिख्यते। jokes apart, सज्जनानां लक्षणं किमित्यत्रोच्यते। प्रायः इदृक् सज्जनः केवलेषु पद्येष्वेव विद्यते। लोके तु कोपीदृक् नास्तीति मन्मतम्।

तृष्णां छिन्धि भज क्षमां जहि मदं पापे रतिं मा कृथाः सत्यं ब्रूह्यनुयाहि साधुपदवीं सेवस्व विद्वज्जनान्।

मान्यान्मानय विद्विषोप्यनुनय ह्याच्छादय स्वान् गुणान् कीर्तिं पालय दुःखिते कुरु दयामेतत् सतां लक्षणम्।।

पद्यस्यार्थः स्ववगमः तथापि विव्रियते – तृष्णां (आशां) कृन्त, क्षमा सर्वदास्माभिस्सह भवतु, मदम् (गर्वम्) उज्झ, पापकार्ये आशां मा कुरु,सत्यं सदा वद, साधूनां मार्गे गच्छ, पण्डितानां सेवां कुरु, कोपि वैरायते चेदपि तितिक्षया व्यवहर, स्वस्य दम्भस्य प्रकटनं मास्तु, कीर्तिं पालय इत्युक्ते उत्तमनामास्ति चेत् तत् पालय। अधमकार्यं कृत्वा स्वकीर्तेः नाशः मा क्रियताम्। आर्तेषु दयां कुरु। एतत् सर्वमेव सज्जनानां लक्षणम्।

Phew! Now you see why that intro made sense in my head—it’s one of those impossible things you can’t really follow but still kind of want to. No harm in knowing a bit about the impossible though; who knows, it might come in handy when life throws one of its little cosmic curveballs..

anyways, अत्र व्याकरणे’वधानं भवतु उदाहरणार्थम् – छिन्धि , जहि, विद्विषः मा कृथाः -> एषां व्युत्पत्तिः, रुपाणि च गृहकार्यरूपेण परिशीलयत। (After this brain dump, a grammatical dissection would be plain overkill!)

जयतु संस्कृतम्।